Prionailurus viverrinus

kotek cętkowany – taraj

Prionailurus viverrinus

kotek cętkowany – taraj

Wygląd

Taraj ma szeroką głowę i kontrastująco wąski pyszczek. Jest brązowy lub szary w czarne kropki, a na jego czole widnieją czarne paski. Ma małe oczy i uszy, a dość szeroki, różowy nosek. Oczy mają odcienie żółci i zieleni oraz okrągłe źrenice.

Budowę ma muskularną, która idzie w parze z krótkimi łapkami, na których widoczne są nie chowające się pazurki. Pomiędzy nimi chowają się dość dobrze rozwinięte błony pławne, dzięki którym kotki cętkowane są świetnymi pływakami.

Również futro jest świetnie dostosowane do zwyczajów taraja. Dwie warstwy włosów dbają o to, by chłodna woda nie wyziębiała kota. Pierwsza gęsta warstwa sierści nie dopuszcza wody do skóry, a dopiero na kolejnej warstwie pojawiają się maskujące kolory.

Krótki ogon stanowiący około jednej trzeciej ciała, owinięty czarnymi pierścieniami i czarne uszy z białą plamką, dopełniają całości.

Zachowanie

Kotka cętkowanego można spotkać jedynie w Azji, między innymi na Sri Lance, w Bangladeszu, w Tajlandii czy na Jawie. Przebywa na mokradłach, blisko jezior i w bardzo mokrych lasach namorzynowych i łęgowych.

Wybiera tereny z dużą ilością wody, gdyż jego ulubioną zdobyczą są ryby i inne przebywające w wodzie zwierzęta. Mniejsze gatunki z rodziny Felidae są zagrożone w obecności taraja, tak samo, jak inne małe ssaki. Kotek cętkowany potrafi też zaatakować nawet psa czy cielaka oraz uważa się go za niebezpiecznego dla życia dziecka.

Gdy jest okazja, taraj potrafi zjeść padlinę lub upolować robaka czy gryzonia. Jego dobrobyt uzależniony jest jednak całkowicie do bliskości wody.

Kotek cętkowany poluje na wodne stworzenia, bardzo podobnie do człowieka. Siada na brzegu i cierpliwie oczekuje na rybę, zamiast wędki używa jednak łapy zakończonej ostrymi pazurami. Dzięki wibrysom, wyczuwają drgania wody i oceniając odległość na jaką muszą sięgnąć łapą lub pyskiem by złapać swoją nagrodę.

W przeciwieństwie do rybaka ma tak silną motywację, że jest w stanie zanurkować, by złapać upragniony obiad.

Taraje są podobne do ludzi również pod tym względem, że potrafią chodzić na dwóch łapach! Co prawda tylko pod wodą, ale to i tak niesamowity wyczyn. Odpychając się od podłoża łapami tylnymi, łapią ryby przednimi.

Koty cętkowane czasem uważają się też za krokodyle. Gdy zauważą ptaka wodnego, potrafią podpłynąć do niego pod wodą i zaatakować go od dołu.

Taraj nie lubi dzielić się terytorium łowieckim, żyje więc sam i poluje głównie w nocy. By inne koty wiedziały jakiej niewidzialnej linii nie powinny przekraczać, taraj ociera się o graniczne drzewa, drapie je i spryskuje moczem, zostawiając ślady zapachowe. Samiec obejmuje swoim terenem domy kilku samic.

By zminimalizować kontakty z przedstawicielami własnego gatunku, taraje mają określony sezon godowy, trwający tylko dwa miesiące. Między styczniem a lutym spotykają się w celu przedłużenia gatunku i każde z nich odchodzi w swoją stronę.

Ciąża kotki cętkowanej trwa około dwóch miesięcy, a kolejne dziesięć musi ona poświęcić na wychowanie młodych. Obowiązek rodzicielski trwa dla niej więc pełny rok, podczas gdy samiec cieszy się samotnością. Maluchy przez pierwsze dwa tygodnie mają zamknięte oczka, a dopiero po miesiącu potrafią chodzić samodzielnie. Po dwóch miesiącach od urodzenia pływają i zaczynają jeść mięso.

Mimo tych wszystkich bardzo wyróżniających się cech, populacja taraja może być zawyżona, gdyż ludzie często mylą je z popularnym w Azji kotkiem bengalskim.

Zagrożenia

Kot cętkowany stoi w obliczu wielu zagrożeń szczególnie związanych ze środowiskiem, które sobie upodobał. Ludzie zagospodarowują tereny podmokłe, brzegi rzek i jeziora, a taraj nie lubi przebywać w pobliżu ludzi.

Człowiek jest też konkurencyjnym wędkarzem. Odławianie ryb na wielką skalę przyczynia się do zmniejszania zasobów pożywienia dostępnego tym dzikim kotom.
Woda jest bardzo często zatruwana przez fabryki, czy też pojedyncze osoby, co masowo zabija zwierzęta żyjące w wodzie i wokół niej.

Ludzie bardzo często polują też bezpośrednio na taraje, trując je i łapiąc w pułapki. Człowiek wykorzystuje futro taraja do tworzenia odzieży i zabija w odwecie za niszczenie sieci rybackich i atakowanie zwierząt domowych i gospodarskich. Mięso taraja jest ponadto uważane za przysmak i ma dużą wartość na lokalnym rynku.

Taraj jest wrażliwy na wyginięcie i jego populacja spada w bardzo szybkim tempie.

Autor: Małgorzata Banaszkiewicz

kot pustynny
Felis margarita
ocelot nadrzewny - margaj
Leopardus wiedii
lampart plamisty
Panthera pardus

jak możesz pomóc

Wesprzyj nas

Jeśli chcesz pomóc nam ratować zagrożone gatunki kotów, możesz wpłacić darowiznę. Sam ustal kwotę, którą wpłacisz w imię ochrony tych pięknych zwierząt. W ramach podziękowania za darowiznę minimum 10 zł otrzymasz od nas kod, uprawniający do pobrania jednej z setek tapet na komputer i telefon.

wesprzyj fundację