Felis margarita

kot pustynny

Felis margarita

kot pustynny

Wygląd

Pierwszą cechą zauważalną u kota pustynnego są jego wspaniałe, duże uszy. Są wyraźnie pochylone do przodu i dodają niewinnego uroku temu piaskowemu zwierzakowi. Ma dzięki nim tak wyczulony słuch, że lokalizuje zwierzęta poruszające się pod rozgrzaną ziemią pustyni. Dodatkową zaletą wielkich uszu, jest pomoc w wytracaniu ciepła.

Do kompletu ma wielkie oczy, a dla kontrastu – bardzo malutki nosek. Dzięki tym cechom wygląda jak wieczny kociak.

Zaskakiwać może to, że pustynne koty mają grube futro. Jest tak przemyślane przez Matkę Naturę, by w dzień chroniło przed palącym słońcem jasnym kolorem, a w nocy grzało.

Kotki są płowe lub siwe, a ich oczy mają kolor słońca lub młodych listków. Na sierści czasem występują paski, głównie na łapkach i ogonie. Od górnego, zewnętrznego kącika oczu zawsze odchodzi ciemniejsza kreska – perfekcyjny makijaż natury.

Kot pustynny ma krótkie nogi i stosunkowo długi, szeroki ogon. Owłosione od spodu łapki kryją z przodu pięć małych i ostrych pazurków, a z tyłu cztery krótkie i tępe. Kot pustynny nie potrafi ich całkowicie schować.

Zachowanie

Koty pustynne przeżywają samotne życie, jednak okazują sobie nawzajem sąsiedzką pomoc. Wykopują nory, by chłodzić się w dzień i użyczają ich sobie nawzajem. Dane schronienie nie jest przypisane jednemu kotu, ale jednocześnie w środku może przebywać tylko jeden. Koty te występują na suchych terenach Afryki i Azji.

Kot pustynny poluje na małe ssaki jak zające i lemingi, ale też ptaki, gady i owady. Nie jest wybredny i nie boi się nawet bardzo jadowitych węży. Zjada wszystko, co uda mu się upolować, a musi robić to często, bo pożywienie jest też jego jedynym źródłem płynów. Nie zbliża się do wodopojów, by unikać zagrożenia ze strony większych zwierząt. Przy nadmiarze upolowanego mięsa, chowa pożywienie na później.

Bardzo ciekawym zwyczajem kotów pustynnych jest odpoczywanie w pozycji leżącej na plecach, co pozwala im wytracić najwięcej ciepła z organizmu.

Kot pustynny to cichy i nieśmiały zwierzak. Gdy na jego drodze stanie człowiek, maluch kładąc się, stara wtopić się w piasek i zamyka oczy, by ich blask nie zdradził jego lokalizacji. Używa swoich strun głosowych tylko, gdy ma chęć przedłużenia gatunku. Porozumiewa się przez mruczenie, miauczenie i szczekanie głosem chihuahua’y. Do odnalezienia partnera stosuje też sygnały zapachowe.

Ciekawym przystosowaniem kota pustynnego do rzadkiego zagęszczenia zdobyczy jest bardzo szybkie usamodzielnianie się kociaków. Jeszcze przed osiągnięciem dojrzałości płciowej zaczynają żyć na własną łapkę. Matka wychowuje młode tylko przez pół roku, a maluchy potrzebują drugie tyle, by w pełni dorosnąć.

Małe kotki pustynne rodzą się ślepe, po dwóch tygodniach otwierają oczka, a po czterech już zaczynają zwiedzać okolicę.

Zagrożenia

Kotu pustynnemu grożą węże, sowy i szakale. Ludzie również na nie polują, gdy mają okazję, ale ten mały cwaniak ukrywa się w tak skrajnych warunkach, że człowiek nie ma w nich dużych szans na przetrwanie. Wpływa jednak pośrednio na populację kota pustynnego, niszcząc jego środowisko.

Ze względu na warunki, w których ten kot przebywa, jest mało badań na temat jego populacji. Dlatego został uznany za najmniejsze zmartwienie wśród zagrożonych gatunków.

Autor: Małgorzata Banaszkiewicz

kot pustynny
Felis margarita
ocelot nadrzewny - margaj
Leopardus wiedii
lampart plamisty
Panthera pardus

jak możesz pomóc

Wesprzyj nas

Jeśli chcesz pomóc nam ratować zagrożone gatunki kotów, możesz wpłacić darowiznę. Sam ustal kwotę, którą wpłacisz w imię ochrony tych pięknych zwierząt. W ramach podziękowania za darowiznę minimum 10 zł otrzymasz od nas kod, uprawniający do pobrania jednej z setek tapet na komputer i telefon.

wesprzyj fundację